Poznańskie Centrum Fizjoterapii Funkcjonalnej

Rehabilitacja po udarze

Udar mózgu jest zespołem klinicznym, charakteryzującym się nagłym wystąpieniem ogniskowego, a niekiedy również uogólnionego zaburzenia czynności mózgu, którego objawy utrzymują się dłużej niż 24 godziny lub prowadzą do śmierci i nie mają przyczyny innej niż naczyniowa. Tak definiowany jest udar mózgu przez Światową Organizację Zdrowia (WHO- World Health Organization).

Stanowi jedną z najczęstszych przyczyn wczesnej niepełnosprawności i pogarsza jakość życia. W późnym okresie po udarze mózgu, aż 25-74% pacjentów ma problemy z prostymi czynnościami dnia codziennego – ADL (activieties of daily living), takimi jak spożywanie posiłków, pielęgnacja i mobilność. Światowe badania potwierdzają się również w badaniach na populacji polskiej.

Większość pacjentów nie jest w stanie stać, nie potrafi wykonywać drobnych ruchów koniecznych do utrzymania równowagi, zmienia się rozkład sił nacisku podeszwowej strony stóp na podłoże. Trudności w utrzymaniu równowagi związane są ze zmianami napięcia mięśniowego, zmniejszeniem zakresów ruchów w stawach, obniżeniem siły mięśniowej, zmianami w kontroli ruchu oraz zaburzoną organizacją sensoryczną i poznawczą. Połowiczy niedowład (hemiplegia) może powodować zmniejszenie granicy stabilności posturalnej, co w konsekwencji zwiększa ryzyko upadku.

Badania naukowe podają, że średnio u około 30% chorych po udarze mózgu rozwija się np. spastyczność kończyny dolnej w obrębie stawów biodrowego, kolanowego oraz skokowego. Spastyczność w kończynie górnej bezpośrednio-objętej udarem manifestuje się typowym ustawieniem. Ramię wraz z łopatką jest obniżone, łopatka jest przywiedziona i zrotowana. W stawie łokciowym występuje zgięciowe wraz z pronacją przedramienia. Nadgarstek wraz z palcami ręki również są zgięte.

Czynniki ryzyka występowania udaru mózgu można podzielić na czynniki modyfikowalne, czyli takie, na które mamy wpływ i niemodyfikowalne. Jedynym czynnikiem bardzo znaczącym i nie podlegającym żadnemu wpływowi jest wiek. Do czynników modyfikowalnych, które w 80% odpowiadają za ryzyko udaru jak, pokazują badania Interstroke, należą:

– nadciśnienie tętnicze,
– palenie papierosów,
– otyłość,
– nieprawidłowa dieta,
– brak aktywności fizycznej.

Za dodatkowe 10% ryzyka populacyjnego odpowiadają takie czynniki jak:

– cukrzyca,
– spożywanie alkoholu,
– czynniki psychospołeczne,
– choroby serca,
– zaburzenia lipidowe .

Istnieje wiele danych, które wskazują, że to właśnie udział w aktywności fizycznej (bieganie, pływanie lub gra w tenisa ) o umiarkowanej lub intensywnej aktywności tlenowej i wzmacnianie głównych partii mięśniowych, szczególnie kończyn danych, jest skorelowany ze zmniejszonym ryzykiem wystąpienia udaru mózgu. Ćwiczenia fizyczne są najważniejszą aktywnością gwarantującą zdrowie dla ludzi starszych.

Każdy pacjent leczony z powodu udaru mózgu powinien być objęty opieką oraz kompleksowym procesem rehabilitacji, tak szybko jak jest to możliwe, a działania powinny być kontynuowane bardzo często w fazie przewlekłej. Celem efektywnej praktyki fizjoterapeutycznej jest:

– wczesne rozpoczęcie usprawniania,
– praca w zespole interdyscyplinarnym,
– praca w oparciu o zindywidualizowane cele,
– nacisk na działanie funkcjonalne, mobilność,
– zaangażowanie pacjenta i rodziny w proces rehabilitacji,
– edukacja pacjenta i rodziny,
– opieka wyspecjalizowanego neurorehabilitanta.

Kompleksowość procesu polega na współpracy interdyscyplinarnego zespołu specjalistów, który wspólnie omawia problemy, wyznacza cele i monitoruje pacjenta.

Możesz umówić się na wizytę >>> TUTAJ